درایوهای فلش، مموری استیکها و… معمولا به صورت فرمت شده با FAT (همان FAT16 فرمت استفاده شده در داس و ویندوز 95) ارائه میگردند که این مورد 3 مزیت مهم و یک عیب بزرگ را به همراه دارد.
مزایای استفاده از FAT
1- فرمت FAT16 به نسبت FAT32 و NTFS در خواندن و نوشتن بر روی درایو سریعتر است.
2- تعداد خواندن و نوشتنها در هر عملی که فایلها درگیر هستند نسبت به NTFS کمتر است.
3- و این که خطر از دست رفتن دیتا در مواردی که بدون استفاده از گزینه Safe Removal درایو از پورت USB جدا میشود کمتر است.
فلش درایو
ولی در عوض FAT16 و FAT32 محدودیت ماکزیمم اندازه فایل دارند و به ترتیب امکان خواندن و نوشتن فایلهایی به اندازهی بیش از 2GB و 4GB را فراهم نمیآورند.
در حال حاضر با وجود فلش درایوهایی به حجمهای بالای 8 و 16GB در بازار انتخاب بین فرمت FAT و NTFS مسئلهی مهمی به نظر میرسد. در زیر به راه حلهای موجود اشاره میکنیم.
1- اگر به نوشتن فایلهایی با حجم بیش از 2GB احتیاج نداریم به سراغ FAT16 میرویم.
2- اگر به نوشتن فایلهایی با حجم بیش از 4GB احتیاج نداریم به سراغ FAT32 میرویم.
3- اگر به نوشتن فایلهایی حجیمتر از 2 و یا 4GB برای جابجایی اطلاعات احتیاج داریم با استفاده از نرمافزارهایی مانند Winrar آن ها را به قسمتهای کوچکتر تقسیم میکنیم و در موقع لازم آنها را با استفاده از همان نرمافزار دوباره ترکیب میکنیم.
4- اگر به نوشتن و هم خواندن فایلهایی حجیمتر از 4GB احتیاج داریم از NTFS استفاده میکنیم اما به یاد میسپاریم که در موقع جدا کردن درایو از پورت USB حتما از Safe Removal استفاده کنیم.
5- اگر از درایو فلش برای جابجایی تعداد زیادی فایل با حجم کم استفاده میکنیم، قبل از ریختن آنها بر روی درایو آن ها را با استفاده از نرمافزاری مانند Winrar به آرشیو rar یا zip تبدیل میکنیم تا به شکل یک فایل تنها با آن برخورد شود.
